Begrensd werken

Dit is de derde column in een serie van Annemiek Lely. Annemiek is freelance schrijver, podcastmaker, trouwambtenaar en ervaringsdeskundig professional. In deze serie deelt ze haar ervaring met en visie op werken met een chronische kwetsbaarheid.

Een aantal zaterdagen geleden keek ik aan het einde van de middag op mijn telefoon. Ik had vijf gemiste oproepen van een collega. Heel even dacht ik dat er iets ernstigs aan de hand was, maar al vrij snel wist ik waar het over ging. Geen spoed. Bovendien had ze geen voicemail ingesproken. Ik twijfelde of ik terug moest bellen. Maar … ik had weekend en dus legde ik mijn telefoon weg.

Op maandag belde ik de collega terug. Toen ze opnam zei ze: ‘ik heb je dit weekend minstens vijf keer gebeld.’ ‘Dat klopt,’ antwoordde ik. Ik overwoog om te zeggen: ‘mijn baby had waterpokken en ik heb twee nachten vrijwel niet geslapen, dus ik had wel iets anders aan mijn hoofd,’ maar in plaats daarvan haalde ik drie tellen adem. Waarom zou ik mezelf gaan verantwoorden? Dus zei ik: ‘ik had weekend.’ Aan de andere kant van de lijn bleef het even stil. ‘Ja,’ klonk het even later. Ik gaf antwoord op de vraag die op haar lippen brandde en daarna hingen we op. Ik had een grens gesteld.

De eerste tien jaar van mijn carrière werkte ik in de culturele sector en was ik vaak in het weekend op pad met een theaterproductie. In die tijd werkte ik onbegrensd. Ik was iedere minuut van de dag telefonisch beschikbaar en zodra ik een bericht zag, voelde ik de verantwoordelijkheid om erop te reageren. Geregeld had ik het gevoel dat mijn emmertje overliep, maar mijn verantwoordelijkheidsgevoel was groter. Liever stress dan een geïrriteerde collega.

In mijn hoofd is het altijd druk en helaas ben ik zo bedraad dat ik me snel schuldig naar anderen toe voel. Het liefst zou ik iedere minuut van de dag voor iedereen beschikbaar zijn. Wanneer iemand op mij rekent en ik niet thuis geef, word ik boos op mezelf. Vermoedelijk een stuk bozer dan de (mogelijke) irritaties van een collega. De manier waarop ik bedraad ben, is onderdeel van mijn kwetsbaarheid. Of misschien moet ik zeggen: mede door mijn bedrading ben ik kwetsbaar. Het is maar hoe je het bekijkt. Een ding is zeker: stress kan ervoor zorgen dat ik ontwricht raak en wanneer dat gebeurt ligt een depressie op de loer. Kortom, ik moet goed op mezelf passen!

Maar wat als een opdrachtgever mij niet flexibel genoeg vindt?
- Je hebt er zelf voor gekozen om zzp’er te zijn, dus moet je je flexibel opstellen. Of je moet een werktelefoon kopen.
Maar dan loop ik steeds met twee telefoons op zak en ik schat in dat dat mij misschien wel meer stress geeft.
- Dan moet je niet zeuren.

Wat als er iets anders aan de hand is dan werk?
- Je bent dus niet betrokken genoeg.

Wat als de collega boos op me wordt?
- Terecht, dan moet je maar opnemen.

Wat als diegene niet begrijpt dat ik ook rust nodig heb?
- Wat stom dat je rust nodig hebt! Jouw collega kan ook in het weekend doorwerken. Diegene heeft er geen last van om in het weekend met werk bezig te zijn. Dat moet jij ook kunnen.

STOP!

Drie jaar geleden kreeg ik te maken met klachten van overspannenheid. Dit was het moment waarop ik het roer moest omgooien. Ik moest mijn werk gaan begrenzen. Maar hoe doe je dat als je dat niet gewend bent?

De afgelopen jaren ging ik in gesprek met mijn eigen hoofd. Mijn rationele stem begon mijn strenge, soms vernietigende stem tegen te spreken.

Wat als een opdrachtgever mij niet flexibel genoeg vindt?
- Dan is dat maar zo. Voor mijzelf zorgen is belangrijker dan wat een opdrachtgever van mij vindt. Het enige wat ik kan doen is afspraken nakomen en verwachtingen managen.

Wat als er iets anders aan de hand is dan werk?
- Dan sturen ze wel een berichtje of spreken ze de voicemail in. Ik kan nou eenmaal niet dag en nacht beschikbaar voor iedereen zijn.

Wat als de collega boos op me wordt?
- Dan is dat maar zo. Voor mijzelf zorgen is belangrijker dan wat een collega van mij vindt. Het enige wat ik kan doen is afspraken nakomen en verwachtingen managen.

Wat als diegene niet begrijpt dat ik ook rust nodig heb?
- Dan kan ik mezelf afvragen of dit de juiste werkomgeving voor mij is. Ik ben nou eenmaal wie ik ben. En vergeet niet dat iedereen rust nodig heeft!

Een aantal zaterdagen geleden keek ik aan het einde van de middag op mijn telefoon. Ik had vijf gemiste oproepen van een collega. Het werd druk in mijn hoofd, maar ik liet me niet door de drukte leiden. Ik creëerde rust en zorgde voor mezelf.  


Meer lezen of verder praten over dit onderwerp?

• Je kunt Annemiek altijd een berichtje sturen via haar LinkedIn-profiel.
• Verder praten over chronisch ziek zijn en werken of advies nodig? Neem contact met ons.
• Schrijf je in voor onze nieuwsflits. Je krijgt een mailtje als we nieuwtjes hebben, zoals een nieuwe column of blog.