Open en bloot in de etalage

Eindelijk: na vijf maanden twijfelen staat mijn nieuwe LinkedIn-profiel online. Iedere punt en komma is een bewuste keuze. En toch voelt het alsof ik in mijn blootje sta. Want al beschrijf ik het met geen woord, mijn nieuwe profiel spreekt boekdelen over mijn privéleven. Hoeveel deel ik online over mezelf om mijn kansen op werk te vergroten?

Een gat in mijn etalage
Ik wil weer aan het werk. LinkedIn is dan onmisbaar om nieuwe werkgevers te bereiken en mijn achtergrond, ervaring en ambities voor hen uit te stallen. Het probleem is dat mijn chronische ziekte nauw vervlochten is met mijn ervaring en toekomstdromen. En mijn ziekte laat ik liever niet aan de buitenwereld zien. Veel werkgevers zijn nog steeds huiverig om chronisch zieke mensen voor hen te laten werken. Maar als ik mijn ervaring niet noem, dan zit ik met een gat van anderhalf jaar. Hoe zet ik mijn sterke kanten dan toch in de etalage, zonder mijn eigen ruiten in te gooien?

Tijdens mijn re-integratie kreeg ik waardevol advies over hoe ik mijn chronische ziekte ter sprake kon brengen bij een werkgever. ‘Openheid is goed, maar geef alleen de informatie die nodig is. Denk oplossingsgericht en laat zien dat je zelfkennis hebt.’

Een verstandig advies dat ik ook goed kan gebruiken voor mijn online zelfpromotie. De buitenwereld heeft immers weinig verstand van mijn ziekte, en dan zijn vooroordelen en voorbarige conclusies snel getrokken. Sommige dingen bespreek ik liever in een persoonlijk gesprek; online heb je immers nauwelijks controle over wie je content ziet en hoe deze wordt geïnterpreteerd.

Idealist vs. pragmaticus
Ik sta achter dit advies, maar het wringt ook. Het dwingt me tot een voorzichtigheid die eigenlijk zegt: het is verstandiger om het deel van jezelf dat ziek is een beetje te verbergen. Dat steekt. Ik ben namelijk trots op hoe ik gegroeid ben sinds ik mijn ziekte heb geaccepteerd. Ik ben genuanceerder, opener en flexibeler geworden. Bovendien doe ik juist door dat ‘zieke deel’ van mij waardevolle ervaring op. Neem bijvoorbeeld deze blogs voor Centrum Chronisch Ziek & Werk. Ik schrijf graag over mijn persoonlijke leven met een chronische ziekte. Die kwaliteit wil ik aan de wereld laten zien. Maar door het sterk persoonlijke karakter van mijn blogs voelt het ook erg kwetsbaar.  

Later hoorde ik ook een ander geluid: ‘Verberg jezelf niet en laat zien wat je kunt. Je wilt toch niet werken voor een bedrijf dat niet voorbij je ziekte kijkt? Dan is het goed dat zij al op basis van je LinkedIn-profiel afhaken.’

De idealist in mij knikt tevreden, maar mijn pragmaticus fronst. Voor iemand met een chronische ziekte ligt betaald werk niet voor het oprapen. En als het financieel gaat knellen en werk een noodzaak wordt, dan kun je niet kieskeurig zijn. Dan mag je blij zijn met iedereen die je werk wil geven.

Dus, wat is mijn uitgangspunt voor mijn LinkedIn-profiel? Hoe vergroot ik mijn kansen op werk? Vertrouw ik op openheid, in de hoop dat een werkgever mijn kwaliteiten herkent en mij simpelweg op waarde schat? Of ben ik voorzichtig en houd ik er rekening mee dat mensen nu eenmaal snel oordelen en dat betaald werk voor iemand met een chronische ziekte niet vanzelfsprekend is?

‘Functioneel bloot’
Na vijf maanden wikken, wegen en moed verzamelen heb ik besloten: ik laat mezelf zien in de etalage, maar wel enigszins bedekt. Mijn blogervaring voor Centrum Chronisch Ziek & Werk staat er bijvoorbeeld in, maar een directe link naar de verhalen laat ik achterwege. Bovendien staat bij mijn blogs alleen mijn voornaam vermeld. Wie verder zoekt, heeft mijn blogs zo gevonden, en wie mijn volledige naam wil weten, mag mij mailen. Want wie nieuwsgierig wordt door mijn etalage, mag gerust binnenkomen.

Wat zou jij doen? Hoeveel laat jij online zien over jezelf en je chronische ziekte? Laat het mij weten via: reageer.naar.marjolijn@proton.me

Over de schrijfster
Marjolijn (46) leeft met fibromyalgie: een chronische ziekte die zorgt voor pijn, stijfheid en vermoeidheid. Er is helaas nog geen behandeling voor. In haar column schrijft ze open en eerlijk over haar dagelijks leven: over het vinden van balans, hoe ze haar ziekte bespreekbaar maakt, haar ervaringen met hulpverleners en de voortdurende zoektocht naar energie en begrip.