Waar zit het lek?

[Blog van Nienke] Eerder dit jaar werd ik per e-mail benaderd door de Hersenstichting. Het onderwerp: een ongebruikelijk verzoek. De vraag was of ik mee wilde werken aan TV-opnames om NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel) een gezicht te geven voor fondsenwerving. Ik heb ja gezegd en de opnames zijn inmiddels achter de rug.

In mijn omgeving werd er heel verschillend op gereageerd. Van “Jeetje, maar dan weet iedereen dat er wat met je is, ook hier in de flat!” Tot “Jij bent geen goed voorbeeld voor NAH, want jij bent te goed.”

De eerste opmerking raakte me niet. Dat anderen weten wat er speelt, maakt mij niet uit. De tweede raakte me wel. Het was bedoeld als een compliment, maar het gevoel dat bij mij overheerste was teleurstelling. 

Dat ‘goed gaan’ was een lange weg. Het kan er aan de voorkant eenvoudig uitzien, net als borduurwerk. Maar keer het kunstwerk eens om? Dan zie je het echte werk. Hoeveel uren van leren omgaan met waar ik steeds tegenaan loop.

De tweede opmerking kwam van een dierbare vriend. Daar zat de teleurstelling ook. Ik dacht dat hij wist welke obstakels ik tegen was gekomen. Toen ik hem dat aangaf, maakte hij een nuancering: “Jij bent zo goed in het jezelf weer te herpakken. Dat kan misschien een vertekend beeld geven voor andere mensen met NAH. Niet iedereen kan wat jij kan”. Mijn contactpersoon bij de Hersenstichting zag dat anders. Juist het onzichtbare zagen zij als een pluspunt.

Waar ik mezelf in heb getraind, is het herkennen waar mijn energie lekken zitten. Ik werk daarin met 4 ijkpunten. Deze zijn allemaal met elkaar verbonden, maar de startpunten kunnen verschillen.

Fysiek
Er zijn lichamelijke factoren die me energie kosten. Een fysiek ‘slechte’ dag: pijn, vermoeidheid, wanneer lopen, praten of mijn evenwicht anders functioneren dan ik had ingeschat.  

Emotioneel
Wanneer ik emotioneel getriggerd word door wat niet gaat, zeg ik nee, terwijl ik juist zo graag ja tegen wil zeggen. Verdriet, teleurstelling, rouw, levend verlies.

Mentaal
Mijn eigen innerlijke stem die een mening in mijn hoofd tettert, die wanhopig andere oplossingen probeert te bedenken om te ontlopen waar ik tegenaan bots.

Normen en waarden
In het land van 1000 meningen over wat ik wel en niet moet doen. De opmerkingen en (ver)oordelen van de beterweters. De situaties waarin ik het gevoel krijg dat ik me moet verdedigen rond mijn keuzes, omdat ik nu anders reageer dan ‘vroeger’. Mensen die volledig anders reageren dan ik nastreef in mijn normen en waarden. Niet luisteren bijvoorbeeld. Herkenbaar?

Deze week werd een uitspraak van de door mij zeer geliefde Paulien Cornelisse aangehaald: Vertel jouw verhaal vanuit het litteken, niet vanuit de wond. 

Als mijn energie via één van bovenstaande ingangen lekt, dan word ik getriggerd om te reageren vanuit de oude wond. Dan trekt het litteken, oncomfortabel, oude pijn met een nieuw leven. Een waarschuwingslampje op mijn eigen dashboard. Wegdrukken, ontkennen: dat heeft voor mij geen zin. Het komt toch terug, vroeg of laat.

Ik leerde de pijn, waar die zich ook aandient, te omarmen. Samenwerken zonder vechten, zonder (zelf)oordeel. Wat intern aandacht vraagt, geef ik aandacht. Zonder zelfbeklag, met of zonder tranen. Wat in mij ontstaat kan ik zelf ook weer oplossen. Met of zonder hulp van anderen. Dat is veel oefenen, de achterkant van het borduurwerk van mijn leven. Dat is niet te goed. Dat is mijn keuze.

Over de schrijfster
Dit is een column van Nienke van Bezooijen. Nienke is zelfstandig ondernemer en professioneel ervaringsdeskundige met een passie voor schrijven en fotografie. Daarnaast maakt zij al een paar jaar haar eigen podcast waarin ze haar ervaringen en inzichten deelt over emotionele zelfregulatie. Ze ontwierp haar eigen emotionele weerkaart waarmee ze zichzelf in balans houdt met haar N.A.H. Dat is vallen en opstaan met de blik op wat wél kan, ook al is dat totaal anders dan hoe het leven vroeger was.  

Foto: Nienke van Bezooijen