Hoe het nu gaat

[Blog van Emilie] Begin juli was er een bijeenkomst van Centrum Chronisch Ziek & Werk. Daar spraken we tijdens een workshop met een aantal chronisch zieken over communicatie rondom hoe het me je gaat. Ik zat met vier anderen in de groep ‘privé’. Sindsdien houdt dit onderwerp mij (ons) bezig.

Ik heb de gewoonte om mensen met hun verjaardag te feliciteren. Het hoort inmiddels bij mijn ochtendroutine. Vaak krijg ik dan de vraag terug: ‘Hoe gaat het nu met je?’. Soms lees ik bij de verjaardag een jaar geleden eenzelfde vraag én mijn antwoord.

Als je al zo lang chronisch ziek bent en er eigenlijk geen verbetering in zit (eerder verslechtering), wat antwoord je dan op zo’n vraag? Wat wil de ander werkelijk weten? Daar heb ik al eens een column over geschreven.

Is het de Nederlandse variant van ‘How do you do?’, een soort retorische vraag, of wil de ander het echt weten?

De andere kant is ook lastig. Hoe gaat het eigenlijk met mij? Langzaamaan ben ik gewend geraakt aan het chronisch ziek zijn, heb ik er mijn weg in gevonden. Dan gaat het best goed. Ik voel me zelfs gezond, ondanks mijn kwalen. Momenteel is mijn antwoord dan ook: ‘Dat vind ik altijd een lastige vraag. Binnen mijn mogelijkheden goed, vind ik’.

Wat wil ik eigenlijk dat mensen vragen? Daar spraken we ook over in ons groepje. Uiteindelijk komt het neer op erkenning van pijn, van ongemak, van vermoeidheid, maar ook van wat verloren is gegaan. Alle dingen die je als chronisch zieke dagelijks met je meedraagt.

Dan realiseer ik me dat maar weinig mensen weten hoe het écht gaat. Misschien zelfs mijn partner, familie en dichtbije vrienden niet.

Ik neem me voor anderen ook het diepst van mijn ziel te laten zien. Als de randvoorwaarden goed zijn. Het vraagt van mij wel dat ik stil sta bij wat ik voel en wat er werkelijk is. Een goede oefening in erkenning, in eerlijk zijn naar mezelf….

Wie weet er eigenlijk hoe jij je werkelijk voelt?

Over de schrijver
Emilie Rozendaal is gecertificeerd ervaringsdeskundig professional. In 2025 heeft ze haar columns uitgegeven in boekvorm: ‘Niet gebroken… leven met een chronische ziekte’.

Haar doel is om meer begrip te kweken voor hoe het is om te leven met een chronische ziekte. Ze hoopt dat lotgenoten (h)erkenning vinden. De opbrengsten van het boek gaan naar het fonds wetenschappelijk onderzoek van de MPN stichting voor onderzoek naar deze zeldzame vorm van bloedkanker.

Luistertip! We spraken Emilie ook voor onze podcast Chronisch Optimistisch: Aflevering 11 Als je gezondheid een streep zet door je ambities