In de tussentijd…

[Blog van Marjolijn] Iedere ochtend zie ik ze gaan, met de fiets, auto of lopend naar de bus. Mijn buurt stroomt leeg: iedereen gaat naar school, naar het werk of naar een klus. En ik blijf achter, precies waar ik zit. Zij weten wat ze gaan doen: leren, verplegen, blussen. Zij weten wie ze zijn: lasser, wethouder, IT’er. Het maakt me jaloers. Want wie ben ik op dit moment? Waar ga ik naartoe?

Mijn oude werk hield ik niet meer vol. Twee jaar lang had ik geprobeerd om mijn pijnlijke lijf in de mal van mijn baan te proppen. Wennen aan de uren, de druk en de vergaderingen. Helaas, het lukte me niet. Het werk en de omgeving pasten niet meer bij mij. Dus nam ik afscheid en pakte ik dankbaar de hand van het UWV en de WIA vast.

Het was tijd om iets anders te gaan doen, iets dat beter bij mij past. Maar wat? Voor een nieuwe carrière heb ik mijn niche nog niet helemaal gevonden. Dat geeft me het heerlijke gevoel dat alles kan. Maar ook het beklemmende gevoel dat ik nergens bij hoor.

In de antropologie noemen ze dit liminaliteit: de tussenfase waarin je afscheid neemt van het bekende, terwijl je het nieuwe nog niet kent.

Ieder leven zit vol met zulke tussenfases: de puberteit, een scheiding, een verhuizing. Het is een tijd vol onzekerheid en angst, maar ook volop mogelijkheden en een gevoel van vrijheid. Oude, knellende structuren vallen weg; de wereld ligt aan je voeten! Maar ook je zekerheden verdwijnen aan de horizon, terwijl je geen idee hebt wat je ervoor terugkrijgt. 

Volgens liminaliteitsexpert Jitske Kramer is deze verwarrende fase, waarin je emoties alle kanten op schieten, cruciaal om tot een transformatie te kunnen komen. Je hebt geen keus: je moet zoekend door deze fantastische én onzekere tijd heen om bij jouw nieuwe normaal te kunnen komen.

Dat klinkt plausibel. Maar nu ik zelf midden in die tussentijd zit, valt het me behoorlijk zwaar om me over te geven aan het onzekere. 

Oké, ik zet stappen: ik experimenteer met schrijven, leer nieuwe mensen kennen en doe ook nog eens een nieuwe studie. Kijk mij gaan! Toch staar ik ‘s ochtends afgunstig mijn buurtgenoten na en zit ik schouderophalend mijn dag te plannen.

Waar ben ik naar onderweg? Hoe ziet mijn leven er straks uit? Ik weet het nu nog niet, en dat is precies de bedoeling. Daar houd ik me in de tussentijd maar aan vast.

Herken je dit? Stuur je reactie naar: reageer.naar.marjolijn@proton.me

Over de schrijfster
Marjolijn (46) leeft met fibromyalgie: een chronische ziekte die zorgt voor pijn, stijfheid en vermoeidheid. Er is helaas nog geen behandeling voor. In haar columns schrijft ze open en eerlijk over haar dagelijks leven: over het vinden van balans, hoe ze haar ziekte bespreekbaar maakt, haar ervaringen met hulpverleners en de voortdurende zoektocht naar energie en begrip.